Hoe leuk is het om weer terug te komen op een plek waar we prachtige herinneringen aan hebben? Toen we met de net geen tien meterlange Island Lady in 2017 aankwamen op de Portugese Azoren, landden we op het immer groene Flores. Een klein, gemoedelijk en intens mooi eilandje. We vonden het een van de beste plekken waar we op de reis zijn geweest.
Zeilershotspot Horta
Omdat we onze goede herinneringen wilden laten voor wat ze waren, kozen we nu voor een landfall op het eiland Faial. De stad Horta op dit eiland is een ware zeilershotspot. De faciliteiten zijn hier geweldig: een grote haven, een ruime en goed beschutte ankerbaai ernaast, veel watersportwinkels en de befaamde zeilersbar Peter Sport. Logisch dus dat de meeste boten hier aankomen nadat ze vanuit De Amerika’s zijn overgestoken. Wij kiezen nu ook voor deze plek om te landen.
En het welkom kan niet warmer! Het is een stralende zomer, zonovergoten terrassen, heerlijke natuurzwembaden, enorm veel gezellige zeilersvrienden en er lijkt wel elke dag feest te zijn in de stad.
Lopend door de haven bekijken we alle muurschilderingen gemaakt door alle gearriveerde zeilboten. We zien veel bekende boten. En het is even zoeken, maar dan zien we een heel klein vierkantje met onze namen er nog op: ons schilderwerk uit 2017! Ik wist wel dat we bescheiden zijn, maar zó bescheiden.
Klussen en chillen
Behalve onze muurschildering bijwerken, hebben we nog een schilderklus te doen in Horta. We hebben ons voorgenomen het dek weer te ontroesten. Zodra we bij zijn gekomen van de overtocht starten we langzaam met dit werk. Omdat Olim van staal is, moeten we geregeld ontroesten. We varen eigenlijk altijd op zout water en dan roest het nog wat sneller. Dus tja naast de borrels en barbecues met de appgroep Hollanders in Horta en een heel toffe mountainbiketour over het eiland, zijn we ook lekker bezig met de boot. We schilderen het dek, we vervangen de startaccu’s, we doen onze belastingaangifte, we laten de zeilen repareren en riffen in de kotterfok maken, we repareren de verwarming, we lossen het probleem met de windvaanstuurinrichting op én we bereiden ons bezoek aan Nederland voor. In september 2024 zullen we namelijk voor een maand terugvliegen om ten eerste iedereen te zien die we zo gemist hebben maar ook om alle nodige bootspullen aan te schaffen die we onderweg niet kunnen vinden.
Sao Jorge en Santa Maria
Na een maand is het zover: alle klussen op de lijst zijn afgevinkt! We kunnen weer door. Onze volgende bestemming is Sao Jorge, een eiland zo’n vijftien mijl verderop. Hier liggen onze vrienden Martijn en Nienke van de Cruella. We hebben een toptijd met z’n vieren! Samen huren we een stoere Mitsubishi Jimny en crossen we het langgerekte eiland over. De indrukwekkende caleda’s, vulkaankraters, en kliffen zorgen voor fantastische uitzichten tijdens het wandelen.
Wanneer er na een kleine twee weken voldoende wind lijkt te zijn om te gaan varen, gaan we op weg naar Madeira. Meer precies koersen we af op het kleine strandeiland Porto Santo, dat bij de Madeira-archipel hoort. Het is een afstand van zo’n zevenhonderd mijl. De eerste twee honderd mijlen kunnen we goed zeilen. Maar dan, ter hoogte van de oostelijke eilanden van de Azoren, zakt de wind in. We varen dicht genoeg bij San Miguel om internet te ontvangen en bekijken het laatste weerbericht. Nee, te weinig wind om de oversteek naar Porto Santo te maken. Wat een pech, maar niet heus! We besluiten bij het eiland Santa Maria te ankeren. Een plek die zo mooi blijkt te zijn, dat ik het erg jammer vind wanneer de weergoden ons twee dagen later wel goed gezind zijn en we verder kunnen varen. Maar we gaan. Want nu we hebben besloten en geregeld om op 4 september vanaf Tenerife naar Amsterdam te vliegen kunnen we maar beter doorvaren.
Zoals de wind waait 