Van de Dominicaanse Republiek naar Bermuda

Op dit moment, november 2024, staat de Olim na drieëneenhalf jaar op de kant op het Canarische eiland La Gomera. We hebben het afgelopen half jaar best veel mijlen afgelegd en dat is te zien. Van de rode antifouling is niet veel meer over.

Van waar vertrokken we zo’n zes maanden geleden? En waar voeren we naartoe?

Vertrek uit de Dominicaanse Republiek

Afgelopen mei begonnen we – stapsgewijs – aan de tocht terug naar Europa. We liggen te wachten in het Dominicaanse Puerto Plata op een goed weerwindow naar Bermuda. Terwijl we de dolfijnen horen joelen omdat ze hun ontbijt krijgen, naast de haven zit een sea marine park, checken wij de weerkaart. ‘Misschien dat we vrijdag wel kunnen gaan. Het lijkt erop dat de wind dan wel uit de goede hoek komt. Wel aan de wind, maar wie weet.’ Aan onze vrienden van de Ruimtevaarder vragen we hoe zij het zien. Zij liggen op de Bahama’s ook te wachten op goed weer naar Bermuda.

Helaas, hoe dichter vrijdag in de buurt komt hoe slechter het venster eruit ziet. Misschien maandag dan? Maar nee, elke keer als we denken dat er een mogelijk moment om te vertrekken aankomt, veranderen de verwachtingen keer op keer in ons nadeel. Komen we hier ooit weg?

We bereiden ons intussen voor op de oversteek door flink te bevoorraden. Net als alle andere marina’s in de Dominicaanse zit ook deze in een resort. Erg onhandig voor ons, want in een resort is geen grote supermarkt te vinden. Terwijl we die juist nu enorm hard nodig hebben. Ten eerste voor het inslaan van eten en drinken onderweg naar Bermuda. En een voorraad voor op Bermuda zelf waar alles, dus ook boodschappen, zeer duur is. En vervolgens voor de wekenlange tocht naar de Azoren. Gelukkig is er een heel klein en gezellig supermarktje op het resort, Juan. En heeft de marina een boodschappenservice naar een specifieke grote supermarkt in de dichtstbijzijnde stad. Met acht shoppers meld ik me ’s ochtends bij de receptie. De medewerker pleegt een telefoontje en een kwartier later stopt er een wit busje voor de marina. Een supermarktmedewerker rijdt me naar supermercado Jose Luis. In de ruime winkel krijg ik een uur. Precies de tijd die ik nodig heb! De volle kar reken ik af en dan laadt de medewerker mijn spullen in de bus en brengt me weer naar de haven. Perfect!

Intussen gaan we weer eens naar het strandje, zwerven we over het ietwat vervallen resort op zoek naar bijzondere plekken zoals een verlaten strandtent en ontdekken we een kleine sportruimte met wat oude en niet ongevaarlijke maar prima functionerende apparaten.

En na drie weken is het zover! 5 mei lijkt de dag te zijn. Het weervenster is niet ideaal, we zullen ook een etmaal moeten motoren maar beter dan dit hebben we het nog niet gezien. En onze vrienden van de Ruimtevaarder en van de Theodore vertrekken ook, dus dat wordt een gezellige boel straks op Bermuda!

De tocht naar Bermuda

Na iets meer dan zestig dagen klaren we uit op de Dominicaanse Republiek. Na zestig dagen zou je een zogenaamde navigational permit moeten aanschaffen via de Armada, een proces dat een aantal dagen tijd zou kosten en wat we niet in gang hebben gezet. Gelukkig horen we hier niets over. We krijgen twee mooie stempels in ons paspoort en alle medewerkers, van zowel immigratie als de marina, wensen ons een goede reis.

Ohhh wat is het heerlijk om eindelijk te kunnen varen na weken gewacht te hebben. En zo leuk om weer eens een flinke tocht te gaan maken! Vooral dat we geregeld dachten te kunnen gaan en dat dan het weerbericht verandert naar een ongunstige voorspelling was frustrerend. Maar als we dan eenmaal diesel getankt hebben en zijn losgegooid voelt dat zo vrij. Het is een heerlijk vooruitzicht om een aantal dagen op zee te zijn en straks aan te komen op een nieuwe plek. We hebben er zin in!

Dit euforische gevoel duurde helaas maar een paar seconden… Er staat een enorme deining op de oceaan, we varen net de haven uit en klotsen al alle kanten uit. Het waait behoorlijk. Ik voel me enorm beroerd. Vreemd genoeg ga ik als ik zo zeeziek ben automatisch aan alle andere keren dat ik me zo ziek voelde denken. Nu voel ik me nog slechter. Ik knabbel op wat droge toastjes en drink kleine slokjes water. Jouke heeft gelukkig nergens last van en stuurt ons perfect door de eilanden van Turks and Caicos.

De eerste nacht is spannend, om ons heen is veel bliksem. Niet de verstaging aanraken, zeg ik tegen mezelf. Het is geruststellend dat de bliksem vooral bij het land is, we varen er van vandaan. Inmiddels ben ik na een dag varen ingeslingerd. Ik voel me weer mens. Na twee dagen verschijnt daar inderdaad de voorspelde windstilte. We motoren pal noord, om zodra als er weer wind is richting ons doel af te koersen. Onderweg krijgen we bezoek van een zwak zwaluwtje, dat helaas niet te redden is. Intussen halen twee solozeilers uit Zwitserland en Frankrijk ons in, via de marifoon hebben we een gezellig rommelig gesprek over chocolade, rode wijn en kaas. Rommelig is onze hele tocht door de Bermudadriehoek wel te noemen: veel wind, regenbuien, donkere, onheilspellende wolken, bliksem, aan de wind beuken, boom erin om voor de wind te kunnen varen, motor aan, motor uit.

Maandag 13 mei denken we dinsdag overdag aan te komen. Bij daglicht aankomen zouden we heel fijn vinden. Helemaal omdat Bermuda een nieuwe plek voor ons is. Tot de wind opeens fors aantrekt. We hebben een flinke vaart! We zeilen supermooi aan de wind op een gladde zee, want het koraal van Bermuda houdt de golven tegen. Om één uur ’s nachts varen we het nauwe en slecht verlichte kanaaltje door de ankerbaai in. Zoveel boten! De hele baai lijkt vol te liggen. In het donker is het lastig te zien waar een plekje vrij is. Met een Maclite sta ik op de boeg het hele ankerveld te verlichten. Naast boten zien we ook tonnen opdoemen. Erg lastig om in deze donkere drukte een geschikte plek te vinden. Om twee uur is het zover, de tweede poging is goed, we hebben een plek gevonden. Lekker, het eerste stuk van onze oversteek hebben we gehaald!

Twee weken in Bermuda

Alsof we op een Brits tropisch eiland zijn aangekomen. Of dat is het eigenlijk ook. Schattige witte cottages met beeldige tuinen, terwijl reggaemuziek uit een voorbijrijdende auto swingt. Wanneer we zijn ingeklaard lopen we een rondje door het dorpje Saint George. Ik koop wat fruit bij de winkel bij het tankstation, vier dollar voor een mango.

We hebben het goed hier. Met oude en nieuwe vrienden vermaken we ons goed. Zo treffen we gelukkig de Canadese vrienden Michelle en Joe nog net voordat zij naar huis gaan varen. Op Sint Maarten vierden we samen kerst. Met Wil en Diana van de Theodore, die we hebben ontmoet in een supermarkt in de Dominicaanse Republiek en sindsdien mee zijn blijven appen, gaan we uit eten voordat zij koers zetten naar de Azoren. Natuurlijk trekken we veel op met de Ruimtevaarder, we mogen zelfs een avond op de twee jongens passen. En we ontmoeten nieuwe boten, zoals het Nederlandse gezin van de Pinta die nu na meer dan vijftien jaar reizen op weg is naar huis. Zij zijn in Patagonië geweest, dus we vragen hun om alle tips.

Bermuda bestaat uit meerdere eilanden die door bruggen met elkaar verbonden zijn. Smal en langwerpig is Bermuda, waardoor je overal een fenomenaal uitzicht op de oceaan en kleine eilandjes hebt. We hebben geluk, want het is het seizoen van de tropic birds. Langs de kust stikt het van deze mooie vogels met hun lange sierlijke staarten. We ontdekken een heel tof wandelpad! Ooit liep er een trein over het eiland. Door het vele en kostbare onderhoud aan het spoor bestaat deze trein niet meer. Maar je kunt wel heel mooi de Railway trail lopen. Vanuit Saint George hebben we zo een stuk van het traject afgelegd richting de hoofdstad Hamilton.

Na een week gaan we het weer weer in de gaten houden voor de volgende etappe. Ook nu moeten we even wachten, wat prima is. We voeren wat kleine reparaties uit, zwemmen met de papegaaivissen, gaan een keertje uit eten en pakken de bus naar de hoofdstad.

En dan lijkt er een goed venster te zijn. Omdat de tocht wel drie weken kan duren en een weerbericht niet veel verder gaat dan een week is het altijd een gok. Maar het weer voor de eerste week ziet er goed uit, dus we gaan! Op naar Horta, op naar de Azoren!