Waar gaat de reis naartoe?

Het is ons meest langzame en meest ontspannen tocht ooit. Eind juli vertrekken we van Santa Maria, een eiland in de Azoren, naar Porto Santo. Een klein dor en droog eiland vlak boven Madeira. De afstand van bijna 500 mijl leggen we in zes dagen af. Traag varen we over een vlakke zee. We zien vissen om de boot zwemmen die gulzig op ons fruitafval duiken. En zelfs dol blijken op de inhoud van onze vuilwatertank. Walvissenstaarten slaan in de verte op het water. We komen fuikjes van vissers tegen. Zelfs een drijvende koelkast met een grote stalen ketting eromheen passeert ons. De heldere lucht en het gebrek aan golven maakt dat we eindeloos ver kunnen kijken. De boot ligt stil, het beetje wind dat er is komt recht van achteren. Zo varen we het liefst, ook al gaan we door tegenstroom en weinig wind niet snel.

We hebben een andere afslag genomen dan de meeste boten. Dat geeft een wat onwennig en ook wel spannend gevoel. Samen met tientallen of wellicht wel honderden zeilboten zijn we in mei/juni de Atlantische Oceaan overgestoken naar Europa. Het overgrote deel van deze zeilers is op weg naar huis. Vanaf de Azoren varen ze terug naar hun thuishaven vaak met een tussenstop in Spanje, Frankrijk of Engeland. Hun grote reis zit er wanneer ze in de Azoren zijn bijna op. ‘Waar gaan jullie naartoe?’ Wij gaan nog niet naar huis. We willen eind 2024 opnieuw de oceaan oversteken. Want we hebben een plan, we willen naar Patagonië varen. Daarom varen wij eind juli niet naar het ‘main land’ maar naar de eilandengroep van Madeira, een voor ons nieuwe bestemming.

Begin 2023 in Suriname gingen we ervoor zitten, onze routeplanning. Waar willen we naartoe? Waar willen we sowieso geweest zijn als we straks weer terugkeren naar ons werkende leven? Met boeken over bestemmingen en zeilroutes op tafel kwamen we op een voorzichtig idee. Het zou wel heel bijzonder zijn om naar het meest zuidelijke punt van de Aarde te varen… Naar de immense gletsjers, pinguïns en verlaten uitzichten. Maar… we zaten in Suriname! Vanaf daar is het zeer moeilijk, haast onmogelijk om af te zakken naar het zuiden. Harde wind en forse stroom zouden we dan tegen hebben. Een andere optie zou zijn om via het Panamakanaal via de westkant van Zuid-Amerika naar Patagonië te gaan. Maar ook die route is niet eenvoudig. Een derde route loopt via West-Afrika en dan naar beneden. Om daar te komen moeten we wel twee keer de Atlantische Oceaan oversteken. Hoewel deze route qua afstand de langste is, sprak deze ons het meest aan. De wind en de stroming helpen je de goede kant op. En de afstanden tussen de verschillende stops onderweg vinden we te doen, de langste is nog geen 2.000 mijl. Daarbij keken we ook uit naar nieuwe bestemmingen als de Dominicaanse Republiek en Bermuda. De prachtige Azoren maakten zeven jaar terug veel indruk op me, hier wilde ik ook graag nog eens naartoe.

Terwijl onze medezeilers met wie we ons goed vermaken op Bermuda en de Azoren bezig zijn met het regelen van de scholen voor hun kinderen, plannen om de boot te verkopen, vinden van werk, verlangen naar een leven in een huis maken wij een klussenlijst voor het koude Zuiden. We willen onze Olim goed voorbereiden op Patagonië, want in dat gebied is zo goed als niets te krijgen. Madeira is voor ons daarom een perfecte plek, online bestelde spullen komen meestal binnen een week aan. Zo hebben we net een nieuwe pomp met vermaler gekocht voor ons elektrisch toilet, voor het geval we anders maanden boven de puts moeten hangen. We gaan onze kachel schoonmaken, nieuwe zeilen zijn besteld, de kotterfok heeft twee riffen gekregen, de stuurautomaat repareren we (weer). Wanneer we ons realiseren hoe cruciaal een goede voorbereiding is, vinden we het wel spannend wat we gaan doen. Maar bovenal erg leuk.