Wij komen het orkaanseizoen toch wel door

‘Hoe laat komen jullie lunchen?’ Het prachtig onderhouden felgele houten bootje dobbert naast onze boot. De dame met korte vlechtjes die alle kanten opstaan, laat me weten dat vier uur perfect is. Ik geef aan haar door dat het twee keer kreeft wordt. Haar schipper zet haar vervolgens af op het strand.
Het is eind september en we liggen in de paradijselijke baai Anse La Roche op het eilandje Carriacou. In deze groene baai met een parelwit strand ligt een enorme rotspartij waar we vlak naast liggen. We delen de ruimte met drie andere boten. Aan land is geen enkel huis te zien, op een klein, gezellig houten strandtentje na waar Tim en zijn crew lunch maken. We zijn erg gelukkig, blij dat we hier zijn.

In ons laatste bericht vertelden we dat Jouke in juni een scan zou krijgen in Martinique. Hij bleek een hernia te hebben. We besloten na dit nieuws om het Franse eiland pas te verlaten zodra hij zo goed als wel hersteld te zijn. In Martinique was hij namelijk in goede handen, hij werd hier behandeld door een zeer goede fysiotherapeut en chiropracteur. Veel wandelen en geregeld rusten hielpen ook. Maar lange stukken varen konden we nog even niet.

Intussen zaten we wel al in het orkaanseizoen. Martinique ligt in de zogenoemde hurricane belt, het gebied waar de kans tijdens dit seizoen op een orkaan het grootst is. Op 1 juni start het orkaanseizoen en het duurt tot 1 december. Gedurende deze maanden kun je het beste in het zuiden van de Carieb blijven, de kans op een orkaan is daar het kleinst. Gelukkig hebben we op een tropische storm na waar we voor zijn uitgeweken naar een ander eiland geen slecht weer gehad in Martinique.

We verlaten Martinique na vierenhalve maand

Maar we hoeven het orkaanseizoen niet tot het eind uit te zitten op Martinique. Want eind augustus is het zo ver, Jouke loopt steeds vlotter over het dek en de ergste herniaklachten lijken achter de rug. We gaan weer op pad!

Hoewel we niet verwacht hadden zo lang op hetzelfde eiland te blijven, hebben we er een erg goede tijd gehad. We hebben een heel gezellige week met mijn vriendin Hanneke gehad die uit Boston op bezoek kwam. We hebben erg veel leuke momenten met medezeilers gehad. We hebben de Franse supermarchés leeggekocht. We hebben veel gelezen. Ik heb leren haken (!). We hebben veel klusjes aan de boot gedaan. We hebben ons Frans een klein beetje verbeterd. We hebben steeds lekkerder leren koken met de lokale groentes als okra en callaloo. En we hebben plannen gemaakt voor het vervolg van onze reis.

Op naar Carriacou

En dan gaan we eind augustus weer varen! De eerstvolgende bestemming is Carriacou. Na een dik etmaal op zee komen we aan op dit Caribische eilandje. Hier pakken we onze oude hobby’s op: barbequen, verlaten baaitjes leren kennen, lange wandeltochten maken en vissen. Jouke duikt het water in om met zijn speargun op zoek te gaan naar iets lekkers voor op de barbecue. We zijn kieskeurig en laten het meeste zwemmen, maar wat een fantastische hobby is het! Hij is lekker aan het zwemmen, snorkelen en ondertussen probeert hij ook onze avondmaaltijd bijelkaar te schieten. De score tot nu toe: één Almaco Jack, een lobster en meerdere lionfishes.

We maken een rondje om het eiland en liggen bij de geweldige onbewoonde eilandjes Saline Island en White Island, waar het stikt van de schildpadden. Die schieten we maar niet, hoewel ze wel heel goed schijnen te smaken…

Op Carriacou vinden we het, naast wat we zelf vangen, een uitdaging om aan onze boodschappen te komen. In Martinique loop je de Carrefour binnen en waan je je in de Vomar met muesli, yoghurt, wijn, kazen, worsten, veel vers fruit en goed brood in de schappen. In Carriacou gaat het anders. Je eten bij elkaar vinden is een ware excursie en kost best wat tijd. De winkeltjes zijn klein, ‘only the essentials’ met soms maar drie schappen. De ene winkel heeft brood de ander heeft weer eieren. Naar groente zoeken we ons soms suf. Totdat er opeens een auto geparkeerd staat met de achterbak vol groente en fruit. ‘Wil je ook vers kokoswater?’

Vis, desnoods uit de vriezer, is lastig te krijgen. Ieder huishouden heeft wel een visser, dus daarom ligt het niet in de winkel. Op het eilandje Petit Martinique, onderdeel van Carriacou, zoeken we naar uien. ‘Nee, die hebben we niet, niemand verkoopt deze,’ zegt de winkelier. Als we een huisje voorbijlopen waar de deur van openstaat, zien we dat er uien op de grond liggen in de woonkamer. En veel ook! Jouke stapt naar de vrouw die binnen staat toe: ‘Is this a shop?’ ‘Yes yes whiteman, please come inside.’ We knopen een praatje aan en stappen vervolgens in een woonkamer met naast de bank en televisie schappen met eten. We kopen twee pond uien, wat fris en een grote fles hotsauce om het bedrag rond te maken, ze heeft te weinig wisselgeld. Op een stretcher in de hoek ligt een man te pitten, waarschijnlijk de visser des huizes, vissen doen ze vaak ’s nachts. Blij als een kind omdat we eindelijk weer uien hebben staan we weer buiten, gelukt!

We sluiten onze tijd op Carriacou feestelijk af in de baai Anse la Roche bij het restaurantje van Tim. De bestelde kreeft blijkt de meest verrukkelijke die ik ooit gegeten heb.

Saint Vincent and the Grenadines

Na Carriacou zakken we af naar het groene en grotere eiland Grenada. We ontdekken dat dit dé plek is voor vele zeilers om het orkaanseizoen door te brengen. Sommige zeilers zijn hier al jaren, vertellen ze ons. Wellicht blijven ze hier wel voor altijd, de zeilerscommunity is hier erg hecht. Elke dag kun je bijvoorbeeld wel meedoen met een activiteit, zoals: live muziek op donderdagavond, de lobsterbarbecue op vrijdag, een wandeltocht op zaterdag en de vlooienmarkt op zondag. Georganiseerd door en voor alle bootbewoners. We haken aan bij wat evenementen, maar na twee weken krijgen we weer ontdekkingszin en het ietwat Grenadaans benauwd en hijsen we de zeilen. Op naar het noorden, naar de eilandengroep Saint Vincent and the Grenadines (SVG)!

Voordat het orkaanseizoen begon, zag ik wat tegen deze maanden op. Het veilige vaargebied is niet zo groot. Hoe komen we die tijd door? Maar nu ervaar ik dat veel tijd ook fijn is, we kunnen de eilanden goed leren kennen en we maken ons het cruiserleven steeds meer eigen. Het voelt haast alsof we niet meer op reis zijn maar dat we gewoon ons leven leiden. Een groot verschil is dit met onze vorige reis, zo’n zeven jaar geleden. Toen kwamen we ook in dit gebied. Maar we hadden veel minder tijd en deden eilanden kort aan. Ik vind het luxe dat we nu kunnen zeggen, dat we alle wandelingen op een eiland gedaan hebben en dat het dan na een week tijd is om een volgende plek te leren kennen. De komende twee weken zijn voor Bequia en Saint Vincent, twee eilanden die onderdeel zijn van SVG. Begin november zijn we weer in… Martinique 🙂 Om dan drie weken met ons bezoek Harro de Carieb verder te gaan verkennen. ‘YAH MAN!!’.