Onze tour de France in de Caraïben

Na een tocht met veel meer wind, een veel scherpere koers, een stuk hogere golven en meer snelheid dan verwacht komen we na anderhalve dag in het pikkedonker aan in Martinique. We zijn er! Maar nog niet nadat ik met een felle zaklamp door de baai schijn op zoek naar doorzichtige plastic flesjes. Deze flesjes zitten vast aan lijnen waaraan grote stalen kreeftenfuiken zitten. Als we eroverheen varen, kan de lijn in de schroef komen en mag degene die het best kan duiken – Jouke – het water in om de lijn eruit te halen. Gelukkig zie ik ze telkens net op tijd, terwijl tientallen grote vissen opspringen. Waarschijnlijk komen ze af op het licht.

De tocht was niet alleen pittiger dan verwacht door de weersomstandigheden. Jouke en ik waren ook niet in topvorm. Bij aankomst in Anse, wat baai betekent, d’Arlet bleek ik covid te hebben en Jouke kon doordat de boot op een oor beukte door de golven zijn oefeningen niet doen. Zijn blessure speelde behoorlijk op.

We kwamen eigenlijk enkel naar Martinique omdat dit Franse eiland de beste plek is om onze voedselvoorraden aan te vullen, nieuwe bootspullen te kopen en omdat er een Decathlon zit. Maar we besloten ook in Anse d’ Arlet: we gaan hier minimaal een maand blijven, we willen het eiland goed leren kennen.

Toen we zes jaar geleden in Martinique waren, zijn we er zeer kort gebleven: even bevoorraden en weer door. Nu hebben we in tegenstelling tot toen veel minder een plan én veel meer tijd, we weten niet eens hoe lang we op reis zullen gaan. Ik vind het zo enorm luxe dat we geen tijdsdruk hebben en dat we dus bijvoorbeeld voor zo’n klein eiland als Martinique alle tijd die we willen kunnen nemen.

Na een dag of vijf in de baai te hebben gesnorkeld en gewandeld, gaan we op weg. We gaan iets best bijzonders doen, namelijk het hele eiland rondvaren. Onze Tour de Martinique, tegen de klok in. Het bijzondere hiervan is het bezeilen van de oostkust. Onze pilot, een soort ANWB-gids voor zeilers, heeft de hele Carieb in kaart gebracht behalve precies dit gebied. ‘This area is pleasant and interesting, but also tricky, with many reefs and shoals in water that is often difficult to read’, is de reden van het weglaten zo schrijft Chris Doyle in de Sailors Guide.

Van andere zeilers die deze tour hebben gemaakt in de coronatijd omdat alle andere eilanden potdicht zaten, hoorden we hoe verschrikkelijk mooi en ruig de oostkant is. De oostkant kan uitdagend zijn, de boot ligt dan open en bloot op de Atlantische Oceaan. Maar met weinig wind, en dat is precies de voorspelling, is die kant heel goed te doen. Schijnt. Koraalriffen beschermen je namelijk voor de oceaandeining.

Met de route van onze bevriende voorgangers als zip-bestand in onze waterkaart geplaatst en de Navily-app met tips voor ankerplekken gaan we 23 april de hoek om. We kunnen altijd omkeren als we dreigen op een rif te varen.

Eerst tanken we nog 1800 liter water in Le Marin tussen 1500 andere zeilboten. Als we een paar uur later tussen de koraalriffen door varend voor een prachtig geel strand en achter een klein eilandje met enkel een vuurtoren erop het anker laten zakken. Het contrast met Le Marin kan haast niet groter, want we delen deze prachtige ankerplek met één andere boot.

De dag erna kruipen we omhoog. Er is weinig wind, net genoeg om te zeilen. Op naar de volgende baai in de mangrove. Op deze manier varen we in een traag tempo de hele oostkust af. We snorkelen door prachtig koraal en de kleurrijkste vissen, roggen schieten onder ons voorbij en af en toe komt een grote barracuda nieuwsgierig ons in de gaten houden. Aan land kun je op alle plekken uitstekend wandelen, we volgen gewoon de gele bordjes en keren om als we er genoeg van hebben. Zo ankeren we in meer dan vijftien baaien, waar we geregeld de hele anse voor ons zelf hebben.

Intussen doet Jouke elke dag zijn cycle: een reeks oefeningen op het dek, dat er intussen uit begint te zien als een sportschool met elastieken aan de verstaging, een grote rol en kussens die als mat fungeren. Hoewel hij er intensief mee bezig is, vinden we dat de klachten lang aanhouden. Al zo’n vijf maanden. Op dagen dat hij met hevige pijn opstaat, baart het ons best wat zorgen. We besluiten daarom om in de laatste stop van ons rondje, dat is de hoofdstad Fort-de-France aan de westkant, een dokter te bezoeken.

Eerst varen we nog langs het tropisch regenwoud in het noorden, waar de natuur ons aan Tobago doet denken. Dan zakken we af via de westkust naar het stadje St Pierre en bezoeken we een van de rumdistillerijen waar we meegenomen worden in de weg die de rietsuiker aflegt voordat de stengels een heel erg lekkere rum worden.

Vervolgens varen we op de motor naar Fort-de-France. In bijna vier weken hebben we het hele eiland op ons gemak gerond. We zijn van het eiland gaan houden, de afwisselende natuur, de supervriendelijke en rustige mensen, de Europese toegankelijkheid, de ontspannen sfeer. We maken in deze stad een afspraak met de dokter, op 10 juni kan Jouke er terecht voor een scan. Dat geeft ons alle tijd om nog een rondje te maken 😉