Tocht over de Commewijnerivier

Gastbijdrage: De ouders van Jouke zijn afgelopen periode bij ons op bezoek geweest in Suriname. Eén van de hoogtepunten was een tocht over de Commewijnerivier. Hieronder de post van Murk de Jong.

De Surinamerivier is een brede rivier ter hoogte van de voormalige plantage Waterland. Vanaf de steiger van de marina vertrekken we met Jouke en Pleuni aan boord van hun schip de Olim, een kloeke stalen tweemaster. We hebben een tijd gewacht omdat we met de stroming meevaren, ertegenin is geen doen.
Je realiseert je echt goed dat deze rivieren sterk stromen, onvoorstelbaar wat een kracht. Jouke legt uit dat het springvloed is, het verschil tussen eb en vloed is nu het grootst, dus de stroming is nu het sterkst.

Na 3 uur varen bereiken we de monding van de Commewijnerivier, die uitkomt in de Surinamerivier. De afgelopen uren hebben we Chinese, Braziliaanse, Surinaamse, Nederlandse vissersschepen mogen bewonderen die deels ankeren. Deze mengelmoes van schepen laat mooi zien dat Suriname een smeltkroes is ook op nautisch gebied. De hoge ietwat iele Bosjebrug ( Verbastering van de naam van oud president Wijdenbosch)zijn wij onderdoor gevaren, langs het oude Duitse oorlogswrak de Goslar, dat in 1940 door de commandant tot zinken is gebracht om niet in handen te vallen van de geallieerden. Ondanks allerlei pogingen om het schip te lichten rust het daar nog steeds en dat zal ook wel zo blijven.

De eerste ankerplaats is aan de oever van plantage Alliance waar een kreek uitmondt in de Commewijnerivier. Een gouden plek om te ankeren,stil, natuurschoon en geen muskieten te zien. Snel overboord voor een zwemtochtje om de boot heen en nog een keer, maar door de sterke stroming kost het veel kracht en toch wel een kwartier. Jouke en Murk hebben het zweet op de rug en klimmen in het donker moeizaam aan boord. Pleuni houdt alles scherp in de gaten, de bijboot ligt stand-by, je weet maar nooit met die stroming. Na een koele en diepe slaap wordt na het ontbijt de bijboot klaar gemaakt met SUP. Pleuni bedient de bijboot, Jouke zit op de SUP. Op de snelstromende kreek heeft de motor er steeds minder zin in en Pleuni stapt over op de SUP en Jouke in de bijboot. Sputterend en rochelend houdt de motor er mee op. Er is geen paniek maar spannend is het wel als eindelijk het motortje het weer een beetje doet. Wij arriveren in Bakkie, een werkelijk prachtige plek met museum. Hier krijgen we een warme lunch met daarna rondleiding. We hebben beloofd niet uit de school te klappen maar Bakkie komt de komende tijd met spannend archeologisch nieuws. Bas en Marsha dank voor jullie gastvrijheid!

Met een gelukkig ietwat beter draaiende motor komen we aan bij de Olim die onverstoorbaar voor anker ligt. Gebruik makend van het tij en gunstige stroming varen we hoger de rivier op en nemen de afslag naar de Cottica. Voor het vallen van de nacht ankeren we, het is passen en meten, de rivier is smaller en Jouke wil het risico niet lopen dat andere schepen niet kunnen passeren. Het zijn overdag voornamelijk korjalen, op de vingers van 1 hand te tellen, maar toch… Iedereen die voorbij komt groet vriendelijk, zo hebben we de Surinamers inmiddels wel leren kennen.

We noemen de plek muskietenbaai, geen wind en half onder de bomen. Wakker worden is daarentegen een pretje, de brulapen overstemmen elk geluid. Met gunstige stroming vertrekken we naar Frederiksdorp waar we een lange wandeling maken. Het is uitkijken geblazen met de met water gevulde kuilen, luidblaffende honden met puppies en half verrotte bruggetjes. Tot onze verbazing passeert ons een gezin op de fiets die onze waarschuwing lachend in de wind slaat. Teruggekomen bij de oude plantage gebouwen komen we ze weer luidlachend tegen, alles is rustig! De oude plantage gebouwen zijn mooi gerestaureerd met een niet geheel bijpassend zwembad en wat merkwaardige lodges.

We zoeken met ons vieren in de bijboot weer de Olim op, alles loopt gesmeerd, tot onze verrassing. Geen motor die sputtert en geen man overboord. We worden uitgezwaaid door een groep schaterlachende mannen die bijna achterovervallen van zo een klein bootje met grote passagiers!

Jouke start de motor van de Olim, we varen naar de brede monding van de Suriname en Commewijne rivier ter hoogte van Leonsberg. Met stroom mee zijn we aangekomen op de ankerplek tussen de vele Braziliaanse vissersschepen. Ankeren lukt goed maar Jouke kiest er na enige tijd voor om te gaan verleggen. De vissersschepen hebben enorm lange ankertouwen en bij het kenteren zwaaien ze flink uit. Ook krabben ze behoorlijk, de volgende ochtend horen we dat Jouke en Pleuni in de nacht flink in de weer zijn geweest om een nieuwe plek te zoeken. wij slapen zoals altijd tijdens deze reis als marmotten! De vissers hebben het niet in de gaten gehad, de avond hadden ze volop besteed aan damesbezoek.
“Mas, Mas, Mas, here the Tropicalexpress, “klinkt door de marifoon, “we are waiting for your permission to “… De Maritieme Autoriteit Suriname zwijgt stil. Na 4 nieuwe pogingen en 10 minuten later wordt gereageerd, we lachen allemaal aan boord. Ook dit is Suriname!
We vertrekken met het tij mee richting Paramaribo. Het avontuur is bijna ten einde.