Onze tocht over de rivier Guadiana

Als je op Google Maps de grens tussen Spanje en Portugal afgaat, dan zie je dat het laatste stukje precies een rivier volgt: de Rio Guadiana. En exact dat stuk en nog een spannend aantal mijl erna hebben wij de afgelopen anderhalve week verkend.

Op naar het festival

Van de bemanning van de Eva Kristina krijgen we een appje. Ze zien op marine traffic dat we bij Ilha da Culatra liggen. Er is over een aantal dagen een muziekfestival op de rivier. Komen jullie langs?

Hoewel we makkelijk nog dagen hadden kunnen doorbrengen op de plek waar we liggen, lijkt het ons erg leuk om hun kant op te komen. De rivier kennen we nog niet en de komende tijd is er toch geen goede wind om naar de Canarische Eilanden te gaan. Ons plan om ook nog Madeira aan te doen, staat inmiddels op losse schroeven.

Naar de monding van de rivier varen we in één dag. Wat een heerlijke tocht is het. Goede wind, zonnetje erbij en… we vangen wel vijf tonijnen! Omdat het niet de tonijnen zijn die we lekker vinden én omdat ze mooi gehaakt zijn, gooien we ze na het fotomoment meteen weer terug.

In het donker vinden we die dag een ankerplek vlak na de monding van de rivier. De Guadiana is een getijderivier waardoor we pas verder varen als we weer stroom mee hebben. De stroming tegen kan wel twee a drie knopen zijn, daar tegenin motoren kost veel brandstof en schiet niet op. Stroming mee betekent gratis extra snelheid.

Veel te vroeg zetten we de wekker, het is nog hartstikke donker en achteraf blijkt dat de stroming mee veel langer duurt dan we dachten. Zodra de zon opkomt, halen we het anker omhoog en varen we de rivier verder op. Het voelt als een riviercruise, ik vind het wel leuk voor de afwisseling. Geen gedoe met zeilen en wind.
Totdat het keihard begint te regenen. Ruitenwissers voor de ramen waren nu wel erg handig geweest. Gelukkig is het op de rivier heel erg rustig. We zien alleen een zeilboot achterop komen, verder is er geen enkel verkeer. Wanneer het niet regent, zien we dat midden door de natuur varen. Donkerbruine, roestkleurige heuvels met olijf- en eucalyptusbomen en oude vervallen huisjes. We horen de bellen van geiten en we zien ze op supersteile wanden vlak langs het water staan. De omgeving doet heel rustgevend aan.

Aan het eind van de middag komen we aan in het Portugese dorpje Alcoutim. Morgenavond is hier het festival, we zijn mooi op tijd. We leggen onze boot tegen de Eva Kristina aan die aan de steiger ligt en praten gezellig bij met onze buren.

De volgende dag is het zover: het festival start. We leren intussen dat de rivier een heel populaire plek is voor zeilers om langer te blijven. Veel boten overwinteren hier. Sommige boten liggen er al meer dan tien jaar. Als dank voor de gastvrijheid organiseren de boaties jaarlijks dit gratis muziekfestival.
Voor ons is het een gezellige avond, want we worden meteen opgenomen in de zeilersgemeenschap. Wie weet dat we hier ooit zullen overwinteren, maar nu nog niet. We zijn pas net aan onze reis begonnen.

Van het gebaande pad

Alcoutim blijkt een superspot te zijn om te wandelen. Langs de rivier en naar het westen de berg op zijn twee prachtige wandelingen langs walnotenbomen, voorbij ijsvogels, door bamboebossen en heidevelden. We maken mooie tochten waarbij we zelden iemand tegenkomen, heel af en toe passeert een four wheel drive ons. Wie we wel horen, zijn de honden. In grote hokken die opgesplitst zijn in aparte cellen blaffen ze ons al van verre toe. Sinds ik van mijn hondenangst verlost ben, betekent hun aanwezigheid niet dat onze wandeling stopt.
Behalve die ene keer dat we alle gemarkeerde routes al gelopen hebben en een eigen route bedenken. Weer horen we hard geblaf, het klinkt als afkomstig van drie verschillende honden. ‘Gelukkig komt elk geblaf uit elk een eigen richting en zitten ze dus vast’, zeg ik omdat ik een beetje twijfel of een van de drie wel vastzit. ‘Er loopt er eentje los, een heel grote. Ik zie hem.’ Jouke is haast twee keer zo groot als ik en kan wel over de bramenstruiken heen kijken. We kijken elkaar aan en draaien ons direct om. Het geblaf komt dichterbij. Ik moet achterop lopen omdat ik te snel loop, we moeten rustig blijven. Het pad gaat steil omhoog. Intussen heeft Jouke een enorme stok gepakt. Het geblaf houdt aan. Ik durf niet achterom te kijken. Dit komt goed, zeg ik tegen mezelf. Rustig blijven. Dan lijkt het geblaf wat verder weg te klinken. We zijn bijna boven van waar we de andere kant op kunnen. Pfffffff. Wanneer we boven helemaal bezweet staan uit te hijgen ben ik zo opgelucht. Jouke legt de stok neer en we besluiten een ander pad te nemen naar de geasfalteerde weg.

Zover de kaart reikt

Nu we Alcoutim hebben verkend, varen we nóg verder de rivier op. We hebben wat plekjes op de kaart gemarkeerd die ons mooi lijken. Wanneer we hier langs varen, worden we nieuwsgierig naar de rest van de rivier. Intussen springen de vissen, misschien wel meervallen, om ons heen. Af en toe drijft er een schapenlijk voorbij. Inmiddels is de betonning die de vaarweg markeert opgehouden. Heel geconcentreerd kijken we naar de kaart. Want er blijken wat rotsen in het bruine water te zitten, ook is het op sommige stukken zeer ondiep. We varen door en door, we liggen immers nog steeds niet vast op de grond. ‘Daar verderop ligt een klein eilandje, daar ben ik wel benieuwd naar.’ Hoewel het eilandje nog een eind weg is, varen we door. We hebben ook nog steeds stroming mee. Totdat de kaart opeens stopt. Tot vlak na het eilandje zijn de dieptes te vinden op de kaart. Daarna hebben we geen gegevens meer. Zo dapper zijn we niet dat we verder durven te varen zonder kaartgegevens. Bij het eilandje waar het volhangt met granaatappels laten we het anker vallen. Wow, zo als enige midden in de natuur zijn we nog niet geweest op deze reis. Zo stil als het hier is, zo rustig.

De volgende dag ga ik me op het voordek douchen. Ik ben een beetje preuts, maar we hebben al meer dan vierentwintig uur niemand gezien. En buiten douchen mét warm water in een paradijselijke omgeving als dit vind ik zo heerlijk. En precies wanneer ik net de shampoo uit mijn haar wil spoelen, hoor ik stemmen. Een échte riviercruise vol met toeristen komt de hoek om varen. Zo hard als ik kan, ren ik de boot in!

Naar de bewoonde wereld

Om ons voor te bereiden op onze tocht naar de Canarische Eilanden varen we een paar dagen later terug naar de monding van de rivier. We gaan voor anker op de plek waar we onze eigen riviercruise begonnen. Het blijkt dat ook hier prachtige wandelingen te maken zijn, door de zoutpannen en de sfeervolle Portugese en Spaanse dorpen. Indrukwekkend zijn de enorme forten en kastelen aan weerszijden.
In de Spaanse stad Ayamonte vullen we twee supermarktkarren helemaal vol, halen we de laatste spullen bij de watersportwinkel en klussen we aan de boot. We hebben genoten van onze tocht over de rivier en zullen aan haar denken als we een plek zoeken om te overwinteren. Nu op naar onze volgende bestemming: de Canarische Eilanden!

Pleuni