Deel 2: van Colonia del Sacramento naar La Plata
De mooiste zonsondergangen in Colonia
Soms komen we op een plek waarvan we denken: dit is het, hier hadden we veel eerder naartoe moeten gaan. Colonia del Sacramento, oftewel Colonia, in Uruguay is precies zo’n plek. Colonia is een prachtige oude stad gesticht in de zeventiende eeuw door de Portugezen. Lange lanen met hoge platanen en nauwe straten met kinderkopjes geven de stad een zwoele, Zuid-Europese sfeer. De kleine haven waar onze Olim ligt, bevindt zich in het midden van het gezellige en historische centrum. We liggen aan een oude pier die onze boot scheidt van de Rio de la Plata. In de stralende lentezon is het elke dag druk met wandelende toeristen en vissende Uruguyanen. Geregeld vangen de hengelaars een grote vis. Het zijn vaak groepjes vrienden en gezinnen die met hengel in de ene hand en een maté beker in de andere op de keien zitten, turend over het water. De pier is ook erg populair voor de weergaloze zonsondergangen. Elke avond opnieuw verschijnt de mooiste ondergang met heel ver maar net te zien de skyline van Buenos Aires.
Als Pablo en een medewerkster van de douane voor onze boot staan met drie grote dozen, voelt het voor ons als pakjesavond. Na twee maanden wachten en iets te veel onzekerheid dan goed voor ons was, staan de spullen nu gewoon voor onze neus op de pier. Ze zijn er! Via Amazon kreeg Jouke eerder bericht dat de pakketten waren ontvangen in Miami. Maar Pablo, de agent die het transport tussen miami en Uruguay verzorgt, meldde ons dat er nog niets gearriveerd was. Had iemand de dure verrekijker en de Garmin striker (een externe dieptemeter) achterover gedrukt? En was onze nieuwe stuurautomaat dan dus ook nog niet aangekomen? Nu alle spulletjes voor onze neus op de pier staan maakt dat ons heel erg blij. De afhandeling verloopt soepel omdat de douanemedewerker vloeiend Engels spreekt. Onze agent vraagt aan haar om iets te vertalen, ik hoor hem het woord Instagram zeggen. Ze moet lachen en vraagt ons of we hem willen volgen op Instagram, hij is namelijk naast agent ook fotograaf. Wanneer Jouke hem een paar dagen later volgt op de socials vraag ik hem wat Pablo zoal fotografeert. ‘Zonsondergangen, elke foto is gemaakt in het licht van de zonsondergang.’
We krijgen bezoek! Mijn zusje Stefi komt! Na een glanzende carriere bij BP waarbij Stefi in alle verre hoeken van de wereld heeft gewoond heeft ze besloten dat het tijd is voor een sabbatical. Haar huis in Londen laat ze voor een tijdje achter en ze is van plan om maanden door Zuid-Amerika te gaan reizen. Ze start haar trip bij ons aan boord! Het wordt een gezellige avond vol met verhalen, biertjes en champagne. Wat een feest! Na een paar dagen gaan Stefi en ik met zijn tweeen een weekendje naar de hoofdstad Montevideo en laten Jouke achter op de boot. Gezellig om weer met Stefi op pad te zijn. We bezoeken musea, kroegen en spelen eindeloos veel spelletjes. Na twee weken Uruguay begint de taalcursus van Stefi in Buenos Aires en stapt ze van boord. Maar gelukkig zullen we elkaar snel weer zien aan de overkant van de Rio de la Plata!
Argentijnse weekendzeilers in Colonia
Elk weekend overspoelen Argentijnse zeilers de haven van Colonia. Vanuit (zeil)clubverband (yate club), grote vriendengroepen of hele families steken ze op vrijdag vanuit Buenos Aires de Rio de la Plata over. De boten liggen dan rijen dik, maar dwars op de kade, en de bezoekers maken van de kleine haven in Colonia één groot feest. Buenos Aires ligt recht tegenover Colononia en de Rio de la Plata is hier zo’n dertig mijl breed. Colonia is voor Argentijnen zeg maar wat voor ons een tochtje Harlingen Terschelling is. Mooi avontuur, in een weekend te doen en je bent er toch helemaal uit. Het verschil is wel dat de Argentijnen bij aankomst moeten inklaren en bij vertrek ook weer uitklaren. Op de pier bij het kleine houten kantoortje van de douane staat in weekend vaak een rij Argentijnen en is het erg gezellig. Ondertussen hebben de Argentijnse zeilers en wij elkaar wel gevonden. In Colonia hebben we de leukste avonden samen op onze boten en in de cafés. Als enige niet Argentijnse boot vallen we op en maakt elke Argentijn een praatje met ons. We vertellen dat we binnenkort naar Buenos Aires gaan en onze telefoons zitten al gauw vol met Argentijnse nummers. ‘Kom bij ons eten!’, ‘App me als je iets nodig hebt’, ‘Tot snel!’.
Behalve de gezelligheid geven deze zeilers ons heel handige adviezen over het aanvaren van de stad Buenos Aires aangezien het verval metershoog is en niet elke haven diep genoeg is voor ons. Elke zondag, zo rond de lunch zwaaien we de Argentijnen weer uit. Het proces van losgooien en wegvaren is door de lange achterlijnen, sterke wind en stroming altijd een rommelig geheel. Aanvaringen en lijnen in een schroef komen elk weekend wel voor. De Argentijnen blijven altijd even vrolijk en geschreeuwd wordt er nooit.
Op naar de overkant, naar Buenos Aires
Na drie maanden Uruguay waarvan zes weken in Colonia gooien we los en zeilen we naar Buenos Aires. We nemen de adviezen van de lokale zeilers over en varen met een flinke maar heel mooie omweg door een prachtig en immens groot natuurgebied naar de metropool. Het is een dag extra varen, maar dat doen we liever dan dat we vast komen te liggen. We varen dagen door sloten en meertjes die qua begroeiing erg veel weg hebben van de natte natuurgebieden in Nederland. Rietkragen, wilgen en diverse watervogels. Veel vogels die we kennen in Nederland lijken een Zuid-Amerikaanse evenknie te hebben. Zo zien we de Zuid-Amerikaanse kieviet, talloze aalscholvers, verschillende steltlopers en snippen. Af en toe komt er ook een Zuid-Amerikaanse roerdomp voorbij en zien we zelfs een otter of bever zwemmen! Leuk hoor.
Aan de noordkant van de stad zitten de meeste jachthavens en we hebben onze zinnen gezet op de Yateclub San Fernando. Hier kennen we ondertussen al heel wat zeilers die we in Colonia hebben ontmoet! Maar helaas, als we de stad invaren blijkt er geen plek te zijn voor ons. We steken te diep wordt er verteld. We zijn verbaasd. We buurten die ochtend bij alle andere talloze yateclubs en piepen ze een-voor-een op of varen gewoon naar binnen. Geen gehoor of krijgen te horen dat er geen plek voor ons is. We blijven maar zoeken en proberen op verschillende manier contact te leggen. Wat moeten we nu doen? Waar kunnen we nu naartoe? Het begint inmiddels flink te regenen. We balen als een malle. Weer komt een havenmeester in een kleine boot op ons af en zegt dat hij geen plek voor ons heeft. Hij verwijst ons door naar de volgende haven. En ja, opnieuw komt een kleine boot van de haven op ons af. Vaar maar achter me aan, gebaart de Gauchita achter het roer. We kijken elkaar verrast aan: zou het nu wel lukken? Heeft hij een plekje voor ons? En jawel, terwijl we al dachten aan terugvaren naar Uruguay, kunnen we na uren zoeken in yateclub Barlovento terecht!
Argentijnse kerst
Zo gezellig als de haven van Colonia is zo verlaten is de haven Barlovento. Het is er groen, verzorgd en er is zelfs een zwembad waar we gebruik van maken maar er is geen leven. Het is ronduit stil te noemen. En dat verbaast ons want de Argentijnen hebben nu hun jaarlijkse grote vakantie. De haven, maar ook de wijk waar de haven in ligt heeft iets snobistisch. Grote auto’s en villa’s, overal hoge hekken omheen en elk object heeft een wachtershuisje met een bewaker. Ook de wijk zelf wordt particulier beveiligd en op veel plekken staat een beveiliger in een klein huisje de boel te opserveren. In de Yate club Barlevento is veel personeel in tenue wat het geheel een beetje de sfeer van een kakineuze tennislub geeft. We hebben nog een mooie klussenlijst waar we aan werken dus wij komen onze tijd wel door natuurlijk en erg veel last hebben we er niet van. In de verloren uurtjes slenteren we wat rond over het grote bosrijke terrein of doen een plonsje en maken we een praatje met Gustavo de badmeester. Hij raadt ons aan om naar Gloria te gaan zijn zaalvoetbalclub en dan in de clubkantine steak te gaan eten. We eten er de heerlijkste rabbas en entrana’s.
Vlak voor kerst begon het water elke dag een beetje te stijgen tot ver boven het niveau van de straat. Voor ons een event maar hier blijkbaar heel normaal. In Colonia hebben we het al eens gezien maar hier in Buenos Aires en La Plata lijkt de impact toch redelijk groot. Niemand die zich er druk om maakt maar af en toe was het lastig om weer naar de boot te komen. Het is dan niet duidelijk waar het pad is, waar je kan lopen of dat de steiger in het ater is verdwenen.
Met kerst komt Stefi weer aan boord die dan al heel wat weken intensieve taalcursus erop heeft zitten. De voortgang is bij haar al goed te merken. Wij volgen alleen een taalcursus met een app en we troeven elkaar af met wie het beste Spaans spreekt. De v spreken we alledrie al uit als een b en met het Spaans gaat al dus al berry berry good.
Voor de kerstavond heeft Pleuni contact gezocht met een restaurant en ze heeft een reservering gedaan. We hebben er alledrie veel zin in. Met de Uberapp laten we een taxi komen en we staan al klaar op de auto te wachten in onze kerstige kleding. De Uberchaufeur met Argentijnse mat en flesje bier in de hand moet eerst even nog twintig kilo vuurwerk van de achterbank verplaatsen wat wel graciosa is natuurlijk en gelukkig blijkt het een jofele guapo te zijn.
‘Nee je bent net op tijd hoor. Over een uur rijdt er helemaal niemand meer in de stad. Iedereen is thuis bij padre madre en Abuelo. Despues ga ik weer rijden en kan ik jullie wel weer opkomen halen.’
Ik kan nu vertellen welke signalen we al kregen dat het misschien helemaal anders zou lopen: veel moeite om een restaurant te vinden dat open zou zijn, lang wachten op een Uber, niemand op straat, de taxichauffeur die vertelt dat kerstavond thuis wordt gevierd. Maar toen we af werden gezet voor een dichte deur drong het echt tot me door. Het restaurant is vanavond dicht. Ik krijg zo de indruk dat elk restaurant in heel Buenos Aires vanavond dicht is. Maar ik wil dit niet geloven. We pakken Google maps erbij en proberen nog wat plekken in de buurt maar staan keer-op-keer voor een dichte deur. Totdat we langs een Libanees eettentje lopen. Hé de deur is open! En binnen in het ieniemienie restaurantje staat één tafel. Precies gedekt voor drie personen. We zijn zo enthousiast dat we meteen willen aanschuiven. Maar de jonge en zeer vriendelijke ober kijkt wat bedenkelijk. In het Spaans probeert hij ons iets duidelijk te maken. Als we vragen of we er kunnen eten, zegt hij geen nee maar ook geen ja. Ik denk dat we beter kunnen gaan en de jongen lucht zichtbaar op als we richting de deur lopen. Jouke heeft een idee, de restauratie van het tankstation lijkt open. En jawel, daar kunnen we zitten en flesjes fris en empanada’s krijgen. Even, in het felle tl-licht denken we er te zijn. Dit is de plek voor ons kerstdiner. Maar na een paar minuten realiseer ik me dat ik liever naar huis ga en daar iets kook dan nog drie empanada’s en flesjes ice tea bestel.
Op 25 december pakken we het anders aan, we gaan barbecueën. We halen inktvis, picanha, venkel en trappen de asado aan! De haven beschikt over de meest fantastische asado’s met mooie tafels eromheen vlak naast het zwembad. Argentijnser kan het niet: met kerst barbecueën met familie. De bubbels vloeien rijkelijk en 25 december staat in het teken van de zomerse barbecue. Het is mega leuk met z’n drietjes! De volgende dag zet ik Stefi met de bijboot af aan de kant en mis haar al direct. Maar wij gaan weer door met onze werkzaamheden aan boord en zij vervolgt haar reis door Argentinië.
La Plata
Buenos Aires laten we achter ons en op 6 januari varen we naar de stad La Plata, onze laatste stop op Rio de la Plata. De boot is na al het geklus in Buenos Aires wel zo’n beetje klaar voor de tocht naar Patagonië en we gaan starten aan de tocht die we eigenlijk wel spannend vinden. Op naar het zuidelijkste puntje van Zuid-Amerika hiep hoi! Hoe zuidelijker we in Argentinië komen hoe meer wind er zal zijn maar minder havens en baaien waar we kunnen schuilen. Wat vinden we het spannend. Maar eerst een easy stop: La Plata! Een stad met een typisch Spaans stratenpatroon, namelijk alles in vierkanten opgedeeld en af en toe een diagonale straat doorkruisend er doorheen. De Falklandoorlog heeft zijn sporen achtergelaten in La Plata. Veel jonge soldaten kwamen uit deze stad en zijn overleden of getraumatiseerd teruggekomen van de Islas Malvinas. De verhalen liegen er niet om. De overheid legt nadruk op de importantie en adverteert op bussen en taxi met teksten als ‘Islas Malvinas son Argentina’. De slachtoffers vechten nog steeds voor erkenning van hun leed.
Als we aankomen blijkt Yateclub La Plata een harstikke gezellige boel en elk weekend is het er keidruk. Iedereen heeft zijn eigen klapstoeltje mee en gaat chillen langs het water. Die klapstoel hebben wij ondertussen ook gekocht en we chillen regelmatig gezellig mee. De Olim ligt front row bij de club op de ereplek en er is veel nieuwsgierigheid. Ja hoor kom maar aan boord, iedereen is welkom. Veel gestuntel en gelach als we weer met ons beperkte Spaans een praatje aanknopen. De Argentijnen zijn gek op zelfpratende vertaalapps op hun telefoon en bezorgen daarmee soms voor hilarische situaties. Iedereen ligt in een deuk als mijn antwoord in het Spaans weer uit de telefoon rolt. Nou moe, zo grappig was het toch ook weer niet? Een vrouwelijke bezoekster maakte het wel heel bont door alleen maar te gillen in haar telefoon en haar kinderen op te hitsen wat tot een soort gezellige chaos leidde. Tsja, wat moet ik daar van vinden. Hola, como estas Gouke, ik zie iemand druk naar me zwaaien. Hmm hoe komen we hier weer van af?
We spreken de voorzitter van de club en van haar mogen best een tijdje blijven en het kost er bijna niets maar de regel is dat je maar zeven dagen blijven mag. Jammer want het was er wel gezellig en we konden toch nog wat laatste dingetjes regelen. We kochten er een nieuwe badkamerkraan, nieuwe brandblusser en we regelden via via nog wat laatste bootspullen. Als de tiende schoenenwinkel ook geen schoenen in grote maten heeft gooien we het roer om en brengen de schoenen naar een schoenmaakster die alles weer piekfijn in orde maakt. Hmm daar hebben we ons wel op verkeken: kleding en schoenen hebben ze hier vaak niet in grote maten en van warme kleding hebben ze ook weinig. Hopelijk gaan we hier geen last van krijgen als we straks in Patagonië zijn!
In La Plata gaan we wat vaker uit eten met het idee dat het de komende maanden niet altijd meer kan. Een keer Peruaans, weer eens naar een asadorestaurant (de entrana maar ook kalfszwezerikjes zijn hier ondertussen favoriet, jummie) en we vonden weer zo’n restaurant behorend bij een sportclub die binnen een half uurtje nadat wij binnenkwamen ramvol zat.
Na een week in La Plata zijn we klaar voor vertrek. We hebben water getankt en boodschappen gehaald. Vol goede moed gooien we weer los. We laten de Rio de la Plata nu toch echt achter ons en sturen de Olim richting het zuiden!!
Zoals de wind waait 