Onze riviercruise over de Rio de la Plata

Deel 1: van La Paloma naar Colonia del Sacramento

September – november 2025

Uiteindelijk zijn we vier en een halve maand in Brazilië. Hoe dat kan met een visum van drie maanden? Dat vertellen we je wel een andere keer. Na Vitoria gaan we naar de prachtige knalgroene archipel Ilha Grande. Vervolgens stoppen we in de omgeving van het schiereiland Florianopolis. Een fantastisch mooi gebied waar we de lekkerste oesters ooit eten, walvissen onder de boot zien zwemmen, toekans door de bossen zien vliegen én Joukes verjaardag vieren. Wanneer half september de voorspellingen laten zien dat we verder kunnen varen, vertrekken we naar de volgende bestemming: de Rio de la Plata. Echt een beetje bedroefd verlaten we Brazilië, een van onze lievelingslanden. Maar we kijken ook uit naar onze riviercruise!

Foto’s laatste weken Brazilië:

Rio de la Plata

Zilverkleurig kun je de riviermonding Rio de la Plata niet noemen, eerder brons- of koffiekleurig. De naam van de bijna 300 kilometerlange, brakke rivier verwijst dan ook niet naar de kleur maar komt van de Spaanse ontdekkingsreizigers die hoopten in deze regio veel zilver te vinden. Ons doet het bruine, ondiepe water dat Uruguay van Argentinië grenst denken aan het IJsselmeer, met als verschil dat het hier in Zuid-Amerika behoorlijk stroomt en het verval enorm is. Net als de ontdekkingsreizigers varen wij hier ook met een missie: de komende maanden willen we de hele Rio de la Plata verkennen en daarnaast onze trip naar en door Patagonië tot in de puntjes voorbereiden.

La Paloma

Onze eerste stop is in Uruguay in de populaire surfspot La Paloma. Deze kleine stad ligt nog net aan de Atlantische oceaan en dat is te merken ook. Harde winden uit het zuid-oosten zorgen voor spectaculaire golven op zee. In de kleine haven die op de marinebasis staat zien we de boten op en neer gaan door de deining. We varen binnen met flinke wind en speuren de steiger af op zoek naar een geschikte plek. Om aan te leggen moeten we twee achterlijnen door de lus op de meerboeien halen, een lastige klus. Gelukkig komt Klaus, een Zwitserse medezeiler die we in Brazilië hebben ontmoet, ons te hulp! Hij springt in zijn bijboot en haalt onze lijnen door de lussen. Zo, nu nog de voorlijnen. Na twee uur lang lijnen doorhalen, aantrekken, verplaatsen, opnieuw doorhalen, vastzetten, weer verplaatsen en de stootwillen op de juiste plekken positioneren liggen we. We zijn aangekomen in Uruguay! Even bijkomen is er niet bij, we kunnen ons meteen melden bij de Prefectura (kustwacht) die ook op het marineterrein zit. Het inklaren gaat opvallend soepel en niemand vraagt ons waar we de afgelopen zes weken hebben rondgehangen.

We zien lange haren, zelf gebreide truien, oude auto’s, lekkerzittende fleecevesten, leren laarzen, uitgelaten honden, veel camperbussen. Waar we in Brazilië wel wat opvielen als zeenomaden in ons niet altijd helemaal gaatloze kleding, ongekapte haar en zelf gelijmde schoenen, zijn we hier niet van de inwoners te onderscheiden. Op één attribuut na: de maté beker. Werkelijk iedereen loopt met een bolvormige leren mok met daarin een zilverkleurig rietje en een groen goedje in de hand, in de andere hand heeft men een bij de mok passende thermosfles. Achter het stuur, op het schoolplein, in de doehetzelfzaak, chillend op een bankje in het bos, patrouillerend over het marineterrein, continu houdt men het warme drankje in de hand. Wij worden mega nieuwsgierig, alle attributen en het ritueel zien er zo gaaf uit. Wie weet ontdekken we hier wel het lekkerste drankje dat we ooit zullen proeven!
In de winkel zoeken we een donkerbruine matébeker uit. We maken in de supermarkt een keuze tussen de tientallen soorten yerba, dat is de groene poeder. En we kopen een mooie bombilla, het rietje. Thuis ga ik er meteen mee aan de slag. Ik ben zo benieuwd. Wanneer ik aan de bombilla lurk, hoor ik een raar slurpend geluid. Hmm dat hoor ik niet bij de Uruguyanen. Gloedheet! Ik verbrand mijn tong en mijn mond zit vol irritante stukjes yerba. Wat smaakt dit immens bitter. ‘Misschien vind jij het wel lekker,’ zeg ik tegen Jouke en geef hem de maté.
In de haven ontmoeten we Raul en Manu, een Argentijns stel met hun boot genaamd Tupac. Wanneer ze bij ons aan boord komen, vraag ik hun advies over de maté. Argentijnen zijn namelijk ook dol op de superthee. Ze komen niet meer bij als ze in onze beker kijken en Raul demonstreert hoe we het drankje moeten bereiden. Of dit ons favoriete drankje gaat worden, betwijfelen we.

In La Paloma starten we met onze Patagoniëvoorbereidingen. Omdat we straks in een gebied zullen rondvaren waar de weersomstandigheden behoorlijk extreem kunnen zijn en omdat we vaak ver van voorzieningen zullen zijn, is deze regio de laatste kans om ons klaar te maken voor het expeditiezeilen.

De eerste klus zijn vier propzakken. Jouke maakt de ontwerpen voor de zakken, waar we de lange aanleglijnen in zullen bewaren. De lijnen hebben we al in Brazilië kunnen kopen. Ook halen we de oude zeilen van de boot en vervangen we deze voor onze drie nieuwste zeilen.

Maar heel veel ferreteria’s (bouwmarkten) heeft La Paloma niet. Na twee weken gaan we verder zodat we door kunnen werken aan onze klussenlijst. Op naar Piriapolis, een stuk grotere stad met meer faciliteiten. We gaan nu echt de Rio de la Plata op!

Piriapolis

Wanneer we de haven binnenvaren zijn het niet alleen de zeeleeuwen die ons welkom heten, op de kade staat de bemanning van twee Nederlandse zeilboten. De bemanning van de Audrey en de Zelos staan ons enthousiast toe te zwaaien, zo leuk om zo hartelijk onthaald te worden! Het aanleggen gebeurt hier op dezelfde manier als in La Paloma en jawel, opnieuw springt Klaus in zijn bijboot om ons te helpen met onze achterlijnen.

Hoewel Piriapolis als stad wat weinig inspirerend is, trekt ze veel zeezeilers. De ligging is perfect om af te zakken naar de oostkust van Argentinië. Daarnaast is de haven goed beschut, groot en beschikt ze over een kraan.
In tegenstelling tot de meeste zeilers die hier komen, besluiten wij om niet de kant op te gaan. We hebben dat pas een jaar geleden gedaan in La Gomera en een duiker in La Paloma bekeek ons onderwaterschip en vertelde dat het er nog goed uitzag. Wat doen we hier wel? Jouke kan hier al het materiaal vinden voor de propzakken en heeft binnen een week vier prachtige tassen gemaakt. Ook naaien we regenzeilen voor over het dakluik en de ingang, repareren we de radar en bestellen we vooral heel veel spullen.
De nieuwe artikelen komen uit de Verenigde Staten en bestellen we via een agent die in Colonia del Sacramento zit. Colonia ligt wat dieper de Rio de la Plata in en wordt onze volgende bestemming op onze riviercruise. We bestellen de nieuwe apparaten en onderdelen nu, zodat ze over een paar weken aankomen. Zodra ze er zijn, gaan we die kant op.
Omdat het wel een maand zal duren voordat we onze nieuwe stuurautomaat, zeilpak en andere benodigdheden arriveren, nemen we de tijd om de omgeving van Piriapolis te ontdekken. Een prachtig heuvelachtig enorm natuurgebied vol kleine wijnvelden, eucalyptusbossen en watervallen blijkt op loopafstand van de haven te zitten! Inmiddels is de lente aangebroken en we trekken er bijna elke dag op uit om nieuwe stukken ervan te ontdekken.
Om in het gebied te komen en om eruit te gaan kan wel spannend zijn. Eerst lopen we nog rustig door gemoedelijke woonwijken met typische art-deco achtige huizen. Maar op de grens tussen de bossen en de sjieke straten houden we onze stokken goed vast. Hier staan de huizen verder uit elkaar, zien we haast niemand op straat en zien we de ene vuilstortplaats na de ander. We zijn in pero town, oftewel het territorium van de tientallen honden aanbeland. Waar het wachten is op het moment dat we gespot worden. Wanneer de eerste ons ziet, rent ie hard blaffend op ons af. Alle honden slaan aan en komen van achter schuren, muurtjes en bomen luidkeels blaffend op ons af gerend. Zo hebben we een keer zeven honden achter ons aan. Met de stokken houden we ze op afstand. Maar soms zitten er echt vrijpostige exemplaren tussen die ons blijven achterna rennen. Misschien dat we wel eens een keer een tikje hebben uitgedeeld.
Na vijf weken zijn alle paden belopen en krijgen we bericht van onze agent Pablo. De spullen zijn aangekomen in Montevideo en komen zo snel mogelijk naar Colonia. Voor ons is dit het teken om weer te gaan varen, verder de Rio de la Plata op! Twee dagen zullen we nodig hebben waarbij we ’s nachts langs Montevideo varen om Colonia te bereiken. Waar we niet alleen onze bestelling zullen ontvangen maar ook heel leuk bezoek uit Londen krijgen!