Kokomo…

Op 5 november was het zover, Harro arriveerde om drie weken met ons mee te varen. Een blog geschreven door Harro over deze trip.

Na mooie verhalen van de eerdere oversteek met de Island Lady was ik zo nieuwsgierig geworden dat ik het eens zou willen meemaken. De mogelijkheid deed zich voor en ik was van harte welkom om deel te nemen aan het avontuur dat Jouke & Pleuni zijn aangegaan. Via Parijs ben ik gevlogen naar Fort de France. Hoofstad van Martinique. Een van de vele overzeese departementen van Frankrijk. Ik kan je vertellen, ik zat niet alleen in het vliegtuig. Vele Fransen ontlopen het slechte weer in Europa en zoeken de zon op.

Een aardig taxichauffeur kende de locatie welke ik door had gekregen. Op een donkere rotonde stapte ik uit en niet veel later kwam er een groot geel hemd aan lopen. Fijn om na een lange reis twee bekende glimlachen te ontdekken.

Na de eerste groet zijn we in het donker met z’n drieën in het bijbootje inclusief bagage gestapt. Heerlijk was het om te drijven op de warme Caribische zee en koers te zetten richting het moederschip Olim. Wat lag ze er mooi bij en wat paste die warme zee haar goed. Aan boord heb ik een eigen hutje gekregen. En na vele nieuwtje uitwisselen en mijn koeriersdienst te voltooien heb ik mijn hutje opgezocht. Het voelde onwerkelijk hier te zijn.

Zeg het maar waar wil je naar toe? Deze vraag werd mij gesteld. Jouke en Pleuni hebben Martinique al verkend en zijn op zoek naar een nieuw avontuur. Tja, waar wil ik naar toe? Ik heb hier niet zo over nagedacht. Ik heb globaal georiënteerd.

Als kind heb ik 3 jaar op Aruba gewoond. Dit is constant mijn referentiepunt naar alles wat ik ken in het Caribische gebied. Dit is toch anders. Het is in deze hoek van de Caraïben natter en groener. Niet te vergelijken en sommige dingen juist wel. Oude herinneringen van het spelen in de kunuku (wildernis) komen weer naar boven. Zaden (pica’s) die in je sokken bleven hangen, de hagedissen, de bloemen, Kabrito (geiten) die overal vrij lopen. Het zwemmen in de warme zee.

Met windfinder app in de hand maken we een plan. Wat is haalbaar de komende dagen gezien de wind? Dit is de leidraad die constant bepaalt hoe de komende dagen eruitzien. Een detail is dat ik mijn reis terug gepland en geboekt heb vanaf Fort The France. Wel zo fijn als ik hier weer terug kom.

De wind lijkt gunstig om een lange tocht te maken naar het noorden. Antigua wordt de bestemming. Een mooi eiland dat sinds 1981 onafhankelijk is van het Verenigd Koninkrijk. Om vanuit hier met kortere tochten verdeeld over meerdere dagen langzaam weer zuidwaards te keren naar Martinique.

Vanaf het noordelijkste puntje van Martinique besluiten we vroeg op te staan om het anker op te halen. De zee lijkt rustig maar hoe verder je bij het vaste land vandaan komt hoe onstuimiger het wordt. We halen pieken van 20 knopen wind. We gaan als de brandweer, dat mag wel zo. De Olim snijdt zich een weg door de oceaandeining. Solide verdwijnt Martinique achter de horizon. Het volgende eiland Dominica doemt op. We worden vergezeld door vliegende vissen en boobies (familie van de Jan van Gent). Deze duiken door de golven heen op zoek naar vis. Het is een prachtig schouwspel waar je uren naar kan kijken. Ook na het uitgooien van de hengel hebben wij een Mahi Mahi aan de lijn Deze springt als een malle in het rond en valt van de haak. Toch een kleintje, zegt Jouke. Heb je niks aan. Ik vond het spectaculair. Dit belooft wat de komende dagen.

Doordat we aan de oostkant van Dominica varen, zijn we in rustiger vaarwater terecht gekomen. Jouke en Pleuni gaan even liggen, ik houd de wacht. Opeens hoor ik spettergeluiden en zie ik een donkere schim langs de boot zwemmen. Ja hoor: dolfijnen. Ik roep het uit van enthousiasme en probeer mijn telefoon zo snel mogelijk op de camerastand te zetten. Ik had mijn kinderen beloofd zoveel mogelijk van de natuur vast te leggen en deze gauw door te sturen. De overige bemanning laat mij weten dat ze alleen komen kijken als er een walvis te zien is…..
De wind neemt toe en tijdens mijn dienst rond 3.00 uur in de nacht komt Jouke polshoogte nemen. Ik zie de windmeter schieten naar 30 knopen wind. We hebben nog heel wat voor de boeg en de koers die we na Guadeloupe moeten varen is heel strak aan de wind. En dan is het nog de vraag of we het in een rak kunnen halen. We hebben de zeilen maximaal gereefd. Om nog minder wind te vangen zouden we de bezaan naar beneden moeten halen. Dat maakt de reis niet gemakkelijker omdat we door de druk van de zeilen stabieler op het water liggen. Hoe minder zeil, hoe meer de golven vat krijgen op de boot. We besluiten de koers te wijzigen. We zijn Guadeloupe nog net niet voorbij en zoeken een mooie baai bij dit eiland. Jouke kijkt op zijn telefoon en zoekt een geschikte plek in het holst van de nacht om te ankeren. Hierbij is het van belang dat er niet te veel deining is voor de beste dagrust en of de bodem geschikt om het anker te laten grijpen. Via het internet zijn alle locatie beschreven en kan men via referenties bepalen wat de meest geschikte plek is. Ik vind het heel bijzonder dat je midden op zee bereik met de telefoon hebt.

Guadeloupe is prachtig. Gekleurde huisjes, tropisch regenwouden, mooie stranden. Pleuni herinnert ons dat we moeten inklaren. We hebben ons uitgeklaard bij Martinique en moeten ons inklaren in Guadeloupe. Ik als onervaren eilandhopper laat mij leiden door Pleuni die van de hoed en de rand weet. Mijn Frans gaat niet verder dan Mayonaise, en Sacrebleu… Pleuni is mijn rots in de branding in de Franse taal. Op de Franse eilanden doen ze niet zo moeilijk. Bij andere eilanden heb ik begrepen dat het heel nauw komt met deze bezigheden. Het is maar welke ambtenaar je treft.
Bij het aan land komen ontstaat het ritueel van wandelen, boodschappen doen en snorkelen. Dit zijn de hoofdbezigheden tijdens ons verblijf in Guadeloupe. Heerlijk Frans stokbrood werd in de middag voorzien van allerlei verschillende manieren van gebakken eieren. Wij waren hier zo tevreden over dat we met de gedachte speelden om later een eigen lunchroom op een Caribisch eiland te beginnen genaamd Vet op Vet.

Als we een tijdje ergens hebben gelegen en het wel hadden gezien gingen we een stukje zuidelijker kijken. Het is een heerlijk tijdverdrijf. Met elke dag het doel om zelf iets te vangen wat we op kunnen peuzelen.

Op Les Saintes moet het gaan gebeuren. Dit is een eilandengroep van negen kleine eilanden onder Guadeloupe. Een prachtige plek die je echt gezien moet hebben. Menig toerist weet ook deze plek te vinden. In de nacht was ook een superjacht van ongeveer 100 meter voor anker gegaan. Alle speeltjes die mee waren werden uit het ruim getrokken. Je kon ze herkennen aan het personeel in het gelid. Een bijzondere ervaring. Jouke had zeven jaar geleden op deze plek een mooie kreeft gevangen. Na vele kleine kreeften te hebben ontdekt wordt het nu wel tijd om een echte goeie te vangen. Dit is the place to be. Helaas waren wij na vele stenen te hebben omgekeerd wederom op de goed gevulde winkeltjeskast in de boot aangewezen. Zou het nog goed komen deze vakantie…..

Na wat biertjes en rum kwamen we tot de ontdekking dat er tarpon in de nacht onder de boot door zwom. Wanneer je met de zaklamp scheen weerkaatsten de ogen een rode gloed. Jouke heeft een poging gedaan met zijn speargun. Helaas was het mis en gleed bij deze poging zijn speargun van zijn hand naar de bodem van de Caribische zee. Aaaai, 70 dollar naar de knoppen en wie weet hoeveel eten in de toekomst kon nu op de buik i.p.v. in de buik worden geschreven. Even checken hoe diep het onder de boot is. Kak, meer dan 13 meter diep. Dat halen we niet.
De volgende morgen toch een poging gedaan met duikbril en snorkel. Na 15 minuten zag ik er geen heil in. Jouke duikt het water in en ziet ‘m meteen. Hoe kan dat? Omdat we constant draaien op het anker, zoeken we direct een oriëntatiepunt. Jouke gaat aan het knutselen in de boot met haken, 15 meter lijn en lood. Na een aantal pogingen krijgt hij het voor elkaar. Ongelofelijk vind ik het.

Gezien de weersberichten lijkt het er niet op dat Martinique een haalbaar doel wordt om relaxed  zeilend te bereiken. We gaan een plan b bedenken. Ik boek een vlucht van Pointe a Pitre (grote stad in Guadeloupe) richting Fort de France, twee uur voor mijn vlucht naar Parijs. Dat betekent dat we nu weer een aantal dagen ruimte hebben om Marie Galante te bezoeken. Een eiland zuidoost van Guadeloupe. Ook voor Jouke en Pleuni een nieuwe bestemming.
Het is er prachting. Eindeloze witte stranden, palmbomen, suikerplantages zo ver het oog reikt. De mensen zijn heel relaxed en het is er rustig. We huren een mountainbike en gaan het eiland verkennen. Helaas was dit voor de rug van Jouke a bridge to far. Pleuni en ik hebben een mooie tocht gemaakt waar alle poriën uit ons lichaam schoon gespoeld zijn. De koeien met koereigers staan aan de ketting en kijken ons verwonderd aan. Snel door, we moeten een lunch regelen want het is hier wel Frans en alle winkeltjes zijn tijdens lunchtijd dicht.  Eind van de dag treffen we Jouke en nemen het er van in een restaurantje.

Bij poging 37 kijken we niet meer zo nauw naar het formaat kreeft. Jouke schiet de grootste die we konden vinden met de teruggevonden speargun. Pleuni ontfermt zich over de vangst en na enkele minuten koken en hierna bakken in boter gaan we er aan geloven. Als of er een engeltje op je tong piest. Onder het genot van een biertje/wijntje en een ondergaande zon in een prachtige baai voelt dit als een mooi einde van mijn avontuur.
Pleuni haalt het anker op voor de laatste zeiltocht op de Olim voor nu. We zetten koers naar Pointe a Pitre. Jouke begint aan de laatste poging om tussen de eilanden nog even een knoeperd van een vis te vangen. Aan de inzet heeft het niet gelegen. Helaas mocht het op mijn trip niet zo zijn. Point a Pitre nadert. Wat een verschil met de rust waar we vandaan komen. Een grote stad waar het verschil tussen arm en rijk duidelijk zichtbaar is.
We nemen afscheid bij de bushalte. Ik hoop dat het goed komt met mijn vlucht. Tijdens mijn jeugd op Aruba heb ik niet veel vertrouwen gekregen in de Antilliaanse Luchtvaartmaatschappij. ALM had de bijnaam Altijd Laat Maatschappij. Gelukkig waren deze zorgen niet nodig en kwam het goed. Het was een prachtig avontuur.